دارو پاروکستین کاربرد و عوارض جانبی آن

 

سلامانه: داروی پاروکستین برای درمان افسردگی، اختلالات پانیک، اختلال وسواس اجباری یا OCD، اختلالات اضطرابی، فوبیا و اختلال استرسی پس از آسیب روانی استفاده می‌شود. مکانیسم اثر این دارو مانع باز جذب سروتونین می‌شود.
 

فراموش نکنید این مطلب صرفا جنبه‌ی افزایش آگاهی دارد و به هیچ وجه جایگزین توصیه‌های پزشک نیست. 
داروی پاروکستین متابولیسم کبدی وسیعی دارد. راه متابولیت اصلی پاروکستین، اکسیداسیون است و بخشی از CYP۲D۶ مسئول متابولیسم آن است.

این دارو به راحتی از طریق دستگاه گوارش جذب شده و حداکثر سطح پلاسمائی آن ۵ ساعت پس از مصرف است.

این دارو به میزان وسیعی در بافت‌های بدن توزیع شده و میزان باند پروتئینی پلاسمائی آن ۹۵% است. نیمه عمر حذف آن حدود ۲۱ ساعت است و دفع آن عمدتاً از طریق ادرار (۶۴%) و مدفوع (۳۶%) صورت می‌گیرد. این دارو در شیر نیز ترشح می‌شود.

دوز مصرف داروی پاروکستین به سن، وضعیت بیماری، پاسخ‌گویی بدن فرد به درمان و سایر داروهایی که مصرف می‌کنید بستگی دارد.  

تهوع، خواب‌آلودگی، سرگیجه، مشکل در خواب، از دست دادن اشتها، ضعف، خشک شدن دهان، عرق کردن بیش از حد، تاری دید و خمیازه کشیدن مداوم از جمله عوارض جانبی مصرف داروی پاروکستین است.

در صورتی که عوارض جانبی خطرناکی مانند لرزش، بی‌قراری، ناتوانی در حفظ تعادل بدن، کاهش میل جنسی، تغییر در توانایی جنسی، کرخت شدن و بی‌حسی اعضای بدن، مور مور شدن، کبودی و خون‌ریزی آسان، تپش قلب سریع و نامنظم، ضعف عضلانی، اسپاسم عضلانی و تشنج را تجربه کردید به سرعت به پزشک مراجعه کنید.

هشدارها

  1. حداکثر دوز دارو در افراد مسن و ناتوان ۴۰ میلی‌گرم و به صورت روزانه است.
  2.  در بیماران دچار اختلال کبدی و کلیوی، کاهش دوز الزامی است.
  3.  جهت کاهش علائم ترک، کاهش دوز دارو باید تدریجی باشد.
  4.  قبل از هر گونه جراحی همه‌ی داروهایی را که مصرف می‌کنید با پزشک یا دندان‌پزشک خود در میان بگذارید.
  5. مصرف داروی پاروکستین ممکن است بر روی نتیجه‌ی بعضی از تست‌های آزمایش‌گاهی و آزمایش‌های پزشکی، مانند اسکن مغزی برای تشخیص بیماری پارکینسون، اثر بگذارد. لازم است اطمینان حاصل کنید که تمامی پزشکان و همه‌ی کارکنان آزمایش‌گاه در جریان استفاده‌ی شما از داروی پاروکستین قرار بگیرند.

منبع: WebMD

عوارض جانبی واکنش‌های خارج هرمی (اکستراپیرامیدال) شامل دیستونی حلقی-دهانی از عوارض مصرف این دارو است. احتمال تشدید علائم پانیک در مراحل اولیه شروع درمان نیز با مصرف این دارو گزارش شده است.

مقدار مصرف این دارو به صورت خوراکی معمولاً به شکل پاروکستین هیدروکلراید، هنگام صبح مصرف می‌شود.

۱- در درمان افسردگی، دوز معمول پاروکستین ۲۰ میلی‌گرم روزانه است که در صورت نیاز هر هفته به میزان ۱۰ میلی‌گرم افزایش یافته و حداکثر دوز آن ۵۰ میلی‌گرم روزانه است.

۲- در درمان اختلال وسواس، دوز شروع، ۲۰ میلی‌گرم روزانه با افزایش هفتگی ۱۰ میلی‌گرم تا به دوز نگه‌دارنده معمول ۴۰ میلی‌گرم روزانه برسد. برخی بیماران به دوز بالاتر از ۶۰ میلی‌گرم هم نیاز پیدا می‌کنند.

۳- در درمان اختلال پانیک با یا بدون آگوروفوبیا (گذر هراسی) دوز معمول شروع، ۱۰ میلی‌گرم روزانه است که هر هفته به میزان ۱۰ میلی‌گرم افزایش می‌یابد. دوز نگه‌دارنده توصیه شده ۴۰ میلی‌گرم روزانه است.

۴- در درمان فوبیای اجتماعی، با دوز ۲۰ میلی‌گرم شروع شده، بعد از حداقل ۲ هفته، در صورت لزوم هفته‌ای ۱۰ میلی‌گرم افزایش یافته تا حداکثر به ۶۰-۵۰ میلی‌گرم روزانه برسد.

۵- در درمان اختلال اضطراب، دوز شروع ۲۰ میلی‌گرم روزانه با افزایش هفتگی ۱۰ میلی‌گرم و حداکثر دوز ۵۰ میلی‌گرم است.

۶- در اختلال استرس پس آسیبی (PTSD) با دوز ۲۰ میلی‌گرم شروع، در صورت نیاز با افزایش تدریجی به حداکثر ۵۰ میلی‌گرم روزانه زیاد می‌شود.

دیدگاه‌ها

افزودن دیدگاه جدید

600x300.gif