اضطراب جدایی ارمغان خانواده های سهل گیر و سخت گیر

اختلال اضطراب جدایی چیست؟

سلامانه:  ایرنا- مهشید رابطیان، عضو انجمن علمی روانپزشکان  گفت: اضطراب شدید در جدا شدن از اطرافیان نزدیک در واقع این یک امر طبیعی است که جدایی از کسانی که به آن‌ها احساس وابستگی شدیدی داریم در هر سن و سال آسان نیست. جدایی تجربه ای سخت و دردناک و البته در عین حال متحول کننده است برای نمونه جدایی فرزند در روز اول مدرسه که همراه با اشک و لبخند کودکان است.

وی افزود: کودک به دلیل اینکه افکار خام و دست نخورده ای دارد مملو از هوش سرشار است و بعد از تولد و در ادامه زندگی در کنار پدر و مادر و یا اطرافیان لذت می برد و در لحظه ای که می خواهد از این دل بستگی ها جدا شود دچار ترس و دلهره، وصف ناشدنی می شود، به پدر و مادر، مربی و یا مسئولی که از او نگهداری می کرده تاکنون می چسبد، برای این دور بودن گریه می کند، حاضر نیست از آنها جدا شود و اگر هم جدا شود تا مدت ها اثرات آن در ذهن بچه ها باقی خواهد ماند.

متخصص کودک و نوجوان اظهارداشت:  اضطراب به خودی خود پدیده ای سالم و طبیعی است که در روند رشد همه افراد اتفاق می افتد و تنها زمانی از آن به عنوان اختلال یاد می شود که در یک سن نامتناسب و نیز از شدت بالایی برخوردار باشد.

وی گفت: همه بچه ها در حدود 8 تا 9 ماهگی به بعد، به اصطلاح «غریبی می کنند» یعنی با دیدن افرادی که برای آنها آشنا نیستند، گریه می کنند مواقعه ای به قدری این اضطراب و نگرانی شدید است که والدین را عصبی می کند اما در حقیقت یکی از این علامت در کودکان نشانه مرحله ای طبیعی و بهنجار از رشد کودک و دیگر اینکه آنها توانسته اند میان مراقبان خود و سایرین تمایز قائل شوند.

این روانپزشک افزود: همراهی والدین با کودک در این مرحله به او کمک می کند با اطمینان قابل توجهی از این مرحله حساس رشد، عبور کند. در حالت معمولی این اضطراب طبیعی کودک در حدود 18 ماهگی بسیار کم می شود و واکنش های خفیف تری در برابر روبرو شدن با غریبه ها نشان می دهد. والدینی که از لحاظ کمی و کیفی حضور کافی دارند و احساس ترس و اضطراب جدایی کودکان را در این سن می پذیرند و با در آغوش گرفتن و موجه و طبیعی جلوه دادن احساس او حمایت می کنند به گذر از این مرحله کمک خواهند کرد و بالعکس والدینی که در برابر این بی تابی و بی قراری دستپاچه و عصبی می شوند و با خشونت رفتار می کنند یا بالعکس به حمایت بیش از حد از کودک اقدام می کنند و اجازه رویارویی تدریجی کودک با اطرافیان را به او نمی دهند، گذر کودک از این مرحله را سخت می کنند. در این صورت به نوعی در کودک ترس و اضطراب باقی می ماند، حالتی که شکل شدت یافته آن اختلال اضطراب جدایی نامیده می شود.

رابطیان با بیان اینکه در سنین بالاتر و در زمان مدرسه این حالت کودکان دارای اضطراب جدایی را می توان مشاهده کرد ، اظهارداشت: گرفته و غمگین در کلاس می نشینند و یا قصد ترک مدرسه را دارند. اگرچه در سال های اخیر با وجود مدارس پیش دبستانی و حضور مربیان کارشناس شیوع این موارد تا حدودی کاهش یافته، اما همچنان به عنوان یکی از مشکلات و شکایت های رایج والدین مطرح است.

وی افزود: تا پیش از آغاز فصل مدارس خانواده ها باید این موضوع را بطور جد پیگیری کنند چراکه دیگر نمی توان امتناع کودکان و نوجوانان را از مدرسه تنها دلیل تنبلی و بهانه گیری آنان برشمرد بلکه شاید پای اضطراب و دلهره ای جدی در میان است.

دیدگاه‌ها

افزودن دیدگاه جدید

600x300.gif