شایع ترین اشتباهات والدین در استفاده از تکنیک تایم اوت

سلامانه: تکنیک تایم اوت (time-out)؛ یک تکنیک تربیتی توصیه شده به عنوان جایگزینی برای تنبیه بدنی و سایر روش‌های سنتی اعمال قانون‌ از سوی والدین است که ایده محوری در آن، نگه داشتن کودک برای مدت زمانی محدود در وضعیت خلوت است تا فرصتی برای برقراری آرامش در کودک، و کنترل خشم در والدین فراهم کند.

تکنیک تایم اوت از این منطق پیروی می‌کند که دریافت توجه باعث تقویت رفتار می‌شود و بنابراین برای متوقف کردن یک رفتار، قطع هرگونه توجه نسبت به آن شامل تهدید، توضیح و پاداش، اقدامی موثر خواهد بود. این تکنیک اگر‌چه برای لحظاتی باعث متوقف شدن رفتار نامناسب می‌شود، اما برای خاموشی درازمدت آن و همچنین یادگیری رفتار مطلوب، کافی نیست. بنابراین می‌توان گفت که تایم اوت قسمتی از یک برنامه انضباطی است که اقداماتی مانند آموزش و تشویق رفتار مطلوب گام دیگری از آن محسوب می‌شود.

علیرغم آنکه تکنیک تایم اوت برای بسیاری از والدین شناخته شده و تاثیر آن در مدیریت اختلالات رفتاری در بسیاری از پژوهش‌ها تائید شده است، اما سوء برداشت‌های زیادی درباره ماهیت و نحوه اجرای آن وجود دارد. دکتر علی نیک‌جو، روان‌پزشک و رواندرمانگر تحلیلی، در این مقاله به اشتباهات رایج والدین در استفاده از تکنیک تایم اوت، اشاره می‌کند:
  
استفاده بیش از حد از تایم-اوت؛ این تکنیک در صورتی اثربخش خواهد بود که به صورت گهگاهی به کار گرفته شود. قرار دادن کودک برای چندین مرتبه در روز در تایم اوت و در نظر گرفتن آن به عنوان اولین و آخرین راه‌حل برای مقابله با بدرفتاری کودک،  باعث از بین رفتن تاثیر آن در تغییر رفتار او خواهد شد. به همین دلیل  توصیه می‌شود که بیشتر از، به طور متوسط یک مرتبه در روز، کودک را در تایم اوت قرار ندهید و در صورت تکرار رفتار نامناسب پس از اجرای تایم اوت، از روش دیگری مانند حذف یک امتیاز یا پاداش، برای مواجه کردن او با پیامد منفی رفتارش، استفاده کنید.
 
توجه کردن در طول تایم-اوت؛ گریه کردن و فریاد کشیدن، واکنش شایع بسیاری از کودکان در هنگام قرار گرفتن در تایم اوت است. همچنین آنها به احتمال زیادی شروع به خواهش و اصرار برای ترک کردن هر چه زودتر تایم اوت می‌کنند. پاسخ دادن به این درخواست‌های کودک، باعث بی‌اعتبار شدن تایم اوت به عنوان پیامد ثابتی برای یک رفتار نامناسب می‌شود. چنانکه اشاره شد تایم اوت در واقع تکنیکی برای خاموشی یک رفتار نامطلوب به دنبال قطع توجه به آن است که بر این اساس، پاسخ به هر فریاد یا اصرار کودک در حین تایم اوت، باعث دور شدن از این هدف می‌شود. 
 
استفاده از یک محل سرگرم‌کننده برای تایم اوت؛ قرار گرفتن کودک در هنگام تایم اوت در اتاقش، رختخواب یا هر محلی که امکان سرگرمی برای او وجود دارد، تایم اوت را از شکل یک پیامد ناخوشایند برای یک بدرفتاری خارج می‌کند.
 
وارد شدن به جنگ قدرت؛ اجتناب از رفتن به تایم اوت، از دیگر واکنش‌های شایع کودکان در هنگام مواجهه با ‌پیامد رفتارشان است که باعث برانگیخته شدن واکنش‌هایی مانند فریاد زدن در والدین و افزایش تنش می‌شود. در صورت مقاومت کودک توصیه می‌شود که در ابتدا به او هشداری داده شود مانند اینکه «اگر این کار را انجام ندهی، بازی ویدئویی را تا پایان امروز از دست می‌دهی و سپس به او فرصت انتخاب داده شود و در صورت عدم اجرای تایم اوت، یکی از امتیازات یا تشویق‌های او حذف شود.
 
برای اجرای صحیح تکنیک تایم-اوت توصیه می‌شود که:
 
رفتارهایی که منجر به اعمال تایم اوت می‌شوند (دعوا، مشاجره، پرتاب کردن اشیاء، قشرق و ..) را به طور شفاف مشخص کنید و پس از آن در اجرای تایم اوت در صورت بروز هر یک از این رفتارها، ثبات و قاطعیت داشته باشید.
 
مکان و محدوده زمانی مشخصی را برای تایم اوت معین کنید. توصیه می‌شود که زمان تایم اوت، به طور تقریبی یک دقیقه به ازای هر سال سن کودک باشد. و در صورت لزوم، و اگر کودک قوانین حین تایم اوت را رعایت نکند، این زمان دو برابر شود.
 
پیش از انجام تایم اوت، از هشدارهای کلامی برای آگاه کردن کودک و فراهم شدن فرصتی برای انتخاب توقف رفتار توسط او، استفاده کنید. و در صورت ادامه رفتار و لزوم اجرای تایم اوت، در حین همراهی او به محل تعیین شده، توضیح کوتاه، شفاف و متناسب با سن کودک،درباره علت اجرای وقفه به او ارائه دهید و پس از قرارگیری در محل خلوت از بحث کردن با او پرهیز کنید.
 
هنگامی که زمان تایم اوت به پایان می‌رسد به کودک اجازه پیوستن به جمع و فعالیت‌های معمول خانواده را بدهید. از آنجا که هدف اصلی و اولیه تایم اوت بازیابی آرامش کودک و آموزش روشی به او برای آرام کردن خود است، در صورت رسیدن به این هدف، می‌توان گفتگو درباره رفتار نامطلوب و آموزش رفتار جایگزین را به زمان دیگری موکول کرد.

دیدگاه‌ها

افزودن دیدگاه جدید

600x300.gif