به گزارش سرویس ترجمه سلامانه

علل و نشانه‌‌های تریکومونیازیس

سلامانه: تریکومونیازیس یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مقاربتی است که از طریق رابطه جنسی منتقل می‌شود. عامل ایجاد این بیماری یک انگل تک‌سلولی به نام تریکومونیس واژینالیس است. این انگل به واسطه دست دادن، لمس یا بوسیدن طرف مقابل منتقل نمی‌شود بلکه از طریق دخول یا تماس پوستی واژن با آلت تناسلی منتقل می‌شود و می‌تواند در اطراف واژن یا درون آلت تناسلی مرد زنده بماند و معمولا دیگر اعضای بدن را درگیر نمی‌کند. علائم آن ممکن است از چند روز تا یک ماه پس از ابتلا به بیماری یا حتی تا چند ماه طول بکشد. در بسیاری از موارد هم ممکن است علائمی در فرد مبتلا دیده نشود و بدون اینکه بداند بیماری را به فرد دیگر منتقل کند. معمولا نشانه‌‌های این بیماری در زنان واضح‌تر بوده و علائم آن به نسبت مردان بیشتر مشخص می‌‌شود.
به گزارش سرویس ترجمه سلامانه؛ در این مقاله می‌خواهیم علل و نشانه‌های تریکومونیازیس و نحوه درمان آن را بررسی کنیم.
علائم تریکومونیازیس در زنان
حساسیت و خارش واژن و ناحیه اطراف آن، ترشح رنگی و کف مانند از واژن و بوی نامطبوع آن، احساس درد هنگام دخول و دفع ادرار از نشانه‌‌های بروز تریکومونیازیس در زنان است. معمولا طی یک تا چهار هفته پس از ابتلا به بیماری، فرد نشانه‌های آن را در خود مشاهده می‌کند. در صورت ابتلا به تریکومونیازیس، در معاینه پزشک ممکن است متوجه حساسیت واژن و ترشح و بوی غیرطبیعی آن شود. همچنین تریکومونیازیس می‌تواند منجر به حساسیت دهانه رحم شود که درون بدن قرار دارد و تنها با معاینه پزشکی قابل مشاهده است.
نمونه برداری از واژن، مجاری ادرار یا دهانه رحم می‌تواند نمونه کوچکی از ترشحات واژینال باشد. پزشک می‌تواند با استفاده از میکروسکوپ این نمونه را بررسی کند. برای مشاهده خود انگل هم می‌توان از این روش استفاده کرد.
با این حال ممکن است همواره انگلی که عامل بیماری تریکومونیازیس است قابل مشاهده نباشد. بنابراین ممکن است پزشکان نمونه واژینال را نگهداری کرده و به آن اجازه رشد دهند تا بهتر بتوانند آن را شناسایی کنند. برای تشخیص این بیماری، آزمایش ادرار نیز ممکن است گرفته شود. درضمن، تریکومونیازیس تأثیر منفی بر بارداری دارد و احتمال خطر زایمان پیش از موعد یا تولد نوزاد کم وزن در زنان بارداری که به این بیماری مبتلا می‌شوند، افزایش می‌دهد.
 
علائم تریکومونیازیس در مردان
اگرچه اکثر مردان مبتلا به تریکومونیازیس در خود نشانه‌ای مشاهده نمی‌کنند ولی ممکن است در مردان علامت این بیماری به صورت خفیف با احساس سوزش در زمان دفع ادرار، احساس درد هنگام ارضا شدن،  ترشح و  احساس ناراحتی در آلت تناسلی همراه باشد.
معمولا معاینه بدنی برای مردانی که به این بیماری مبتلا هستند انجام می‌شود و پزشک برای تشخیص از آزمایش ادرار یا نمونه‌برداری از مجاری ادرار استفاده می‌کند.
در زنان، ترکومونیازیس منجر به عفونت واژن می‌شود که واژینیتیس نام دارد. در مردان، مجاری ادراری یا همان لوله‌‌های درون آلت تناسلی برای عبور اسپرم و ادرار را درگیر می‌کند. این انگل به لایه زیرین پوست رسیده و پوست را ملتهب می‌کند. حضور انگل در بدن و التهاب ناشی از آن در بیماری تریکومونیازیس سبب احساس خارش شدید، درد، ترشح و بوی نامطبوع می‌شود.
 
تریکومونیازیس چگونه منتقل میشود
درصورتی که رابطه جنسی حفاظت نشده با فرد مبتلا به این بیماری برقرار شود، احتمال ابتلا به آن افزایش می‌یابد. علاوه بر این، مبتلایان به تریکومونیازیس، بیشتر در معرض ابتلا به HIVویروس ایدز هستند. اگر خانمی قبلاً به HIV مبتلا شده باشد، خطر ابتلا به شریک جنسی خود با HIV را نیز افزایش می‌دهد.
اگرچه علائم بیماری تریکومونیازیس به گونه‌‌ای مبهم و مشابه علائم بیماری‌های پوستی یا دیگر بیماری‌های مقاربتی هستند. اما وجه افتراق عفونت تریکومونیازیس با سایر عفونت‌های واژینال این است که معمولا در خانم‌های متاهل علاوه بر خود فرد، همسر نیز به عفونت انگلی مبتلا است و نکته حائز اهمیت در این زمینه این است که حین درمان، شخص و همسر به طور همزمان تحت درمان قرار می‌گیرند؛ در غیر این صورت با برقراری مجدد رابطه جنسی، عفونت انگلی از همسر به فرد منتقل شده و باعث افزایش طول دوره درمان می‌شود و احتمال ابتلا به عفونت‌های قارچی و باکتریایی را به‌طور همزمان افزایش می‌دهد.
از این رو، در قدم اول باید این عفونت را تشخیص داد. این عفونت علائم مختلفی دارد و صرف داشتن یکی از علائم، نشانه‌ای بر داشتن تریکومونیازیس نیست. باید همه این علائم را در کنار هم بررسی شود. یکی از علائم اصلی که در تشخیص این نوع عفونت بسیار کمک می‌کند، نوع ترشحات است.
درمان و پیشگیری
برای تشخیص قطعی تریکومونیازیس  باید فرد توسط پزشک معاینه شود، چرا که داروهای ضدانگل می‌توانند بیماری را درمان کنند. خوشبختانه با معاینه فیزیکی یا میکروسکوپ این بیماری قابل تشخیص است و درمان آن با استفاده از مترونیدازول که داروی میکروب‌کش است، صورت می‌گیرد. معمولاً با تجویز دوز پایین مترونیدازولدو گرمی یا تینیدازول دو گرمی انجام می‌شود. این داروها برای درمان عفونت باکتریایی واژن نیز به کار می‌روند. اگرچه مترونیدازول به صورت کرم و ژل نیز موجود است اما برای درمان تریکومونیازیس مؤثر نیستند.
هنگامی که بیمار از این داروها استفاده می‌کند، باید به مدت چند روز از مصرف الکل خودداری کند چرا که می‌تواند منجر به واکنش فیزیکی شدید همراه با بالا رفتن فشار خون، تنگی نفس، حالت تهوع و استفراغ شود.
پس از استفاده از داروها، بیمار باید تا یک هفته پس از درمان یا تا زمان برطرف شدن کامل نشانه‌‌های بیماری، از برقراری رابطه جنسی محافظت نشده خودداری کند چراکه از بین بردن عفونت توسط داروها تقریبا به یک هفته زمان نیاز دارد. همچنین برای کم کردن خطر وقوع مجدد عفونت بهتر است شریک جنسی همزمان با فرد مبتلا برای درمان اقدام کند. برای پیشگیری از ابتلا به این بیماری توصیه بر این است که اگر هر یک از شریک‌های جنسی به تریکومونیازیس مبتلاست یا در معرض آن قرار گرفته،  در رابطه جنسی از کاندوم استفاده کند. کاندوم‌ها خطر بروز عفونت ناشی از تریکومونیازیس را کاهش می‌دهند. البته نباید این نکته را فراموش کرد که انگل ناقل این بیماری توسط انگشت نیز منتقل می‌شود.

 

دیدگاه‌ها

افزودن دیدگاه جدید

600x300.gif