سبک دلبستگی چیست و چه اهمیتی دارد؟

سلامانه: به طورکلی تصورات ما از روابط انسانی در بزرگسالی، از نخستین ارتباطات ما در کودکی شکل می‌گیرد.  یعنی ارتباط ما با والدین. 
به گفته دکتر مریم فراهانی جلالی، روانشناس و روان‌درمانگر تحلیلی والدین باید تامین کننده احساس امنیت و آرامش فرزندان خود باشند که در این حالت کودکان می‌آموزند تا به والدین خود اعتماد داشته باشند. توضیحات بیشتر وی را در این باره در سلامانه بخوانید.

والدینی که به فکر آرامش و تامین احساس امنیت فرزندشان هستند، هنگامی که فرزندانشان دچار غم یا ترس می‌شوند آنها را آرام می‌کنند و در نتیجه این روند، بین والدین و فرزند، پیوندی شکل می‌گیرد که منجر به ایجاد یک سیستم سیستم هیجانی امن و سالم می‌شود که پس از آن کودک احساس امنیت کرده و اطمینان دارد والدینش از او محافظت خواهند کرد.
 
✅ سبک‌های اصلی دلبستگی بین والدین و کودک می‌‌تواند به سه شکل صورت بگیرد که در ادامه به آنها اشاره می‌شود. 
دلبستگی ایمن: هنگامی است که والدین پاسخگوی نیاز کودک هستند و او احساس امنیت می‌کند و مطمئن است که کسی از او محافظت می کند.
 
دلبستگی اجتنابی: هنگامی است که والدین سرد، غیرصمیمی و بی‌توجهند. در نتیجه فرزند ظاهرا به فردی مستقل تبدیل شده که تمایلی برای وابسته شدن به اشخاص دیگر ندارد.
 
دلبستگی اضطرابی: هنگامیست که والدین در پاسخگویی به نیازهای کودک به شکل متناقض عمل کرده اند و کودک برای جلب توجه والدین و برآورده شدن نیازهایش مجبور به تلاش زیادی بوده.
 
واقعیت این است که سبک دلبستگی که ریشه در نوع رابطه‌ی ما با والدین یا مراقبت‌کنندگان اولیه ما دارد، در روابط عاشقانه ما در بزرگسالی پدیدار می‌شود. نوع دلبستگی افراد، طرح و نقشه‌ای کلی برای سایر روابط عاشقانه و صمیمی، فراهم می‌کند.
ما این الگوی دلبستگی را بارها و بارها در رابطه با اشخاص مختلف تکرار می‌کنیم تا شواهدی در تایید باورهایی که نسبت به خودمان داریم، جمع کنیم.  به همین دلیل است که گاهی اوقات افراد احساس می‌کنند که در دام یک الگوی نامناسب از رابطه با دیگران، گرفتار شده‌اند.
 
پی بردن به سبک دلبستگی‌مان نه تنها از این جهت مفید خواهد بود که در مورد روابط صمیمی و احساسی که به عنوان یک کودک داشته‌ایم، بینش پیدا می‌کنیم بلکه در فهم مشکلات مربوط در روابطمان با دیگران هم بسیار راهگشاست.

دیدگاه‌ها

افزودن دیدگاه جدید

600x300.gif